Hep merak ederdim, sevginin karşılığı hep ihanet midir diye. Sonra fark ettim ki, insanın fıtratında ona en çok değer vereni üzmek, ona ihanet etmek var.
Bunu gördükten sonra ah etmemeye başladım. Ya da işte ne bileyim kendimi çok üzmeden olayları atlatabilmeyi başardığımı fark ettim. Bir dostumla konuşurken bu durumun "hissizleşme" olduğunu söyledi. Dikkat et, hissizlik de can yakar dedi. Hissizlik nasıl can yakabilir ki?
En güvendiğiniz, kalbinizi, yaralarınızı, zaaflarınızı yani eksiğiyle fazlasıyla kendinizi emanet ettiğiniz insan hayatınızdan çıktıktan çok uzun süre aslında onun size ve sevginize çok uzun zamandır ihanet ettiğini öğrenseydiniz ne yapardınız, ne hissedersiniz?
Artık acı çekmiyorum, artık canımı yakamıyor kimse. İyi mi kötü mü bilmiyorum ama ben artık kalbimin söylediklerini duyamıyorum... Ve sanırım en kötüsü onun rehberliğini kaybettiğim için yolumu şaşırmaktan korkuyorum.
Kalbimi kaybettim, "hüküm"süzdür.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder