Akıllı Bir Delinin Güncesi

Günlerden salı, perşembe, cumartesi... Ne fark eder? Aylardan Eylül gibi sakin ruh halim. Adım Ayşe,Zehra,Zuhal olsa ne yazar? Herhangi biriyim herhangi bi yerde. Ruh halim güneşli bi güne açılan kapının yağlanmayı unutulması gibi... Yani güzel günlerin, güzel anların içinde gri bi gökkuşağı düşün. Düşünemedin değil mi? Ben de... Dün mutfağa girdim. İnsan en çok mutfakta düşünürmüş, bi yer daha var söylemeyeceğim, kabalık olmasın diye. Neyse, elimde bıçak sebze doğruyorum. Sanki beni kızdıran insanları doğrarmış gibi vahşi bi ruh haline bürünmüşüm. Bi yandan da sosyal medyadan kalbini kırdığım insanların profillerine giriyorum tek tek. Kendime kızdım, dişlerimi sıktım. Hani ağlamadan önce insanın burnunun direği sızlar ya, öyle bir şey oldu.Yanlışlıkla bıçağı elime batırdım. Elim değil içim kanadı. Sonra bencil yanım girdi devreye. "Sanki hiç kalbin kırılmadı, kimse yakmadı canını." dedi. Bu sefer ona sinirlendim, içimi parçalayasım geldi. Sonra yemek yapma faslının bitişiyle kendimle savaşım da sona erdi, geçici olarak. Kalktım bi kahve yaptım kendime. Türk kahvesi tabi ki, orta şekerli. Sonra kapattım fincanı, ters çevirdim. Her zamanki alışkanlığımdır. Kardeşim geldi, baktı fincana."Göz var bak kocaman hem de dedi. Bi de kalp çıkmış, kırılmış bu, dedi." Başımı kaldırıp bakamadım ona. Tam da kırılmış kalbimin bi parçası içime batmışken, haklısın demeyi yediremedim. Zaten kabul etsem gider anneme söyler, ablamın kalbi kırıkmış diye. Kardeşler öyle işte! Terasa çıktım sonra. Elimde haftalardır okunmayı bekleyen kitabımla. Üniversiteyi kazanan oğluna sarılıp sevinçten ağlayan bi anneyle ilgiliydi galiba kitabın başı. Okudum okudum başa döndüm, sinir oldum kapattım kitabı. Yani diyeceksin ki nereden geldin buraya? İşte ruh halim, işte tutarsız kelimelerim, savaş içinde olduğum içim, dışım... Yani kısaca şu ara kendiyle savaşan herkes gibiyim. Yine kendime yenildim, hep kendime yenilgim!

 Not: Kitap okumak işe yaramıyor, böyle zamanlarda müzik dinlemeli.